Kim jesteśmy?

Kim jesteśmy?

Mama w formie, a właściwie mamy w formie, to my. To także każda kobieta, obecna czy przyszła mama. Kim jesteśmy i co jest naszą misją? Mama w formie to nie tylko poradnik jak ćwiczyć czy jeść zdrowo by być fit, to suma naszych doświadczeń́, jak żyć z dziećmi, pracą, obowiązkami, mężem i nie dać się zwariować w tym zabieganym świecie.

Nie bój się żyć, czyli jak wyruszyliśmy w podróż dookoła świata

Nie bój się żyć, jak czyli wyruszyliśmy w podróż dookoła świata

Nie boj sie zyc czyli wyruszylismy w podroz dookola swiata
Nie bój się żyć, czyli jak wyruszyliśmy w podróż dookoła świata. Poznajmy rodzinę Łopacińskich…
Przed 2014 rokiem nasze życie było jednym wielkim młynem. Mogłabym porównać nas do życiowych maratończyków.
5.30 pobudka. 06.00 szybkie śniadania, szybkie odwiezienie dzieci do szkoły. 07.30 praca i późny powrót do domu. Czasami dodatkowe zajęcia pozalekcyjne angielski, pływalnia, tenis. I tak mijał dzień za dniem, miesiąc za miesiącem i rok za rokiem.
Pewnego wieczoru, kiedy kolejny raz czytając książkę córce zasnęłam zmieniło się wszystko. Łucja wyzwała mnie od najgorszych mam i że postanawia zastąpić mnie audiobookiem. Wyprosiła mnie ze swego pokoju a ja zaczęłam się zastanawiać jakim jestem rodzicem? Czego nauczyłam dziś wieczorem mojej córki? Czy moje dzieci przyszły na świat po to, aby być przyszłym życiowym maratończykiem?
Doszłam do żałosnej prawdy. My nic o sobie nie wiemy! Wystarcza nam, że kontrolujemy oceny dzieci i znamy ich plan dnia. Najgorsze było to, że brak czasu dla najważniejszych istot na świecie usprawiedliwialiśmy pracą w imię zapewnienia im lepszego bytu. Tylko, że dzieciom brakowało jedynie rodziców. Nas.
Nie boj sie zyc czyli wyruszylismy w podroz dookola swiata9
Postanowiłam to zmienić. Postanowiłam spełnić swoje marzenie. Zabrać dzieci w podróż dookoła świata. Sprawa nie była łatwa, bo wokół nas było pełno malkontentów, którzy na mój pomysł reagowali tak:
– jak możesz zrobić to swoim dzieciom! Rok bez szkoły!
– jesteś egoistką. Kosztem dzieci realizujesz swoje marzenia – przyjaciółka
– co z pracą. Takie dobre stanowiska chcecie porzucić! Jesteście lekkoduchami! – Teść.

– Przecież porwą Ci córkę, zgwałcą i okradną. – Znany toruński dziennikarz.

Nie bój się żyć, czyli jak wyruszyliśmy w podróż dookoła świata

15 czerwca 2014 roku. Trzymając męża i dzieci za ręce lecieliśmy do Gwatemali. Miejsca nam zupełnie nieznanego Zostawiliśmy wszystko. Dom, prace, rodzinę, przyjaciół i kota Bolusia (u przyjaciół). Byliśmy najszczęśliwsi na świecie, bo odważyliśmy się ruszyć drogą naszych marzeń. Podczas rocznej podróży przejechaliśmy 114 tys. kilometrów. To tak jakby dwa i pół raza okrążyć Kulę Ziemską. W autobusach, pociągach i na statkach przespaliśmy 33 noce. Większość przejechaliśmy na, kołach, ale kilka razy płynęliśmy statkami, w których spędziliśmy ponad 100 godzin. 14 razy lecieliśmy samolotami, korzystając z nich głównie pomiędzy kontynentami. Najkrótszy lot trwał 45 minut i był podniebnym spacerem nad Płaskowyżem Nasca w Peru. W sumie oglądaliśmy Ziemię z góry przez 71 godzin i 45 minut, czyli prawie 3 dni. Wjeżdżając do 38 państw świata i 3 autonomicznych terytoriów (Macao, Hong Kong i Zanzibar) 60 razy przekraczaliśmy granicę. Do niektórych państw wracaliśmy po kilka razy i ledwo starczyło nam miejsca w paszportach. 26 razy spaliśmy w namiocie na karimacie. Większość z namiotowych “miejscówek” nie było zbyt oficjalnych, jak piasek kubańskiej plaży w Varadero, szczyt wulkanu San Pedro w Gwatemali i lodowiec Perito Moreno w Chile. Inne w górach, dżungli i nad jeziorami były zawsze ciekawym przeżyciem pod hasłem “ciekawe czy tu też nam się uda…”. Na zawsze zapamiętamy dźwięk “śmiejącej się” hieny obok naszego namiotu w tanzańskim parku narodowym “Serengeti” i noc na końcu świata w argentyńskim Ushaia, gdzie przy zerowej temperaturze zimna patagoński wiatr pokazał nam, kto rządzi tysiąc kilometrów od Antarktyki. Tę noc spędziliśmy ze wszystkimi ciuchami założonymi na siebie, bo Luśka zapomniała o swoim plecaku z śpiworami całej rodziny, po chilijskiej stronie Kanału Beagla.
Najczęściej jednak spaliśmy u rodzin. To jest wielkie osiągnięcie tej wyprawy. Gościliśmy u dziesiątek osób, poznając, jak żyją. Kiedy wstają do pracy, jak spędzają w różnych krajach czas wolny i co jedzą na kolacje. Wiemy, czym się interesują i jak wyglądają mieszkania na różnych kontynentach świata. 184 razy byliśmy gośćmi poznanych ludzi a nie liczymy tu, zaproszeń bez noclegów, czyli na kolacje, obiady i śniadania. Gościliśmy w luksusowych domach z basenami, służbą i kilkoma sypialniami oraz w indiańskich szałasach i drewnach chatach w Afryce, gdzie piliśmy herbatę w masajskim szałasie.
Spotkaliśmy się z 5 Ambasadorami, Ministrem Turystyki Laosu, bangladeskim biskupem, kilkoma burmistrzami miast i prezydentem Wientianu. 18 nocy zapewniły nam polskie placówki dyplomatyczne i Ministerstwa odwiedzanych państw. 80 razy spaliśmy w kościołach, z których najczęściej to byli Salezjanie. Wojtek, uczeń Salezjańskiej Szkoły Podstawowej w Toruniu, wiele razy “załatwiał” nam zaproszenia dla całej rodziny.

48 szkolnych prezentacji w 28 państwach świata – Projekt „Szkoły świata” Powstał jeszcze w Polsce. Wiedzieliśmy że podczas podróży będziemy brali od innych. Nocleg, wspólna kolacja czy pomoc w transporcie to zawsze było branie. Nie mogliśmy z Polski zabrać ze sobą nawet najdrobniejszych upominków, bo każdy gram w plecaku dawał znać o sobie po chwili noszenia. Chcieliśmy, aby nasze dzieci umiały dać coś od siebie innym i tak powstał projekt „Szkoły świata”. Łucja i Wojtek odwiedzili 48 szkół w 28 państwach świata opowiadając o Polsce, naszych tradycjach i kulturze. Podczas spotkań śpiewaliśmy Hymn i tańczyliśmy Poloneza. Pokazywaliśmy bajki Bolka i Lolka i Reksia. Jedno z najciekawszych spotkań odbyło się w Bangladeszu. Odwiedziliśmy tam muzułmańską szkołę z nauczycielkami i dziewczynkami ubranymi w burki. Byliśmy też w malutkiej szkole w Lokhikul w Bangladeszu, gdzie jedyny polski misjonarz w tym kraju, brat Paweł Kociołek, uczy dzieci w blaszanej salce bez okien i drzwi przy 38 stopniach gorąca i 95% wilgotności. Powiedzieliśmy im, że marzenia się spełniają, jeśli one tego same zechcą. Spotykaliśmy się z dziećmi najczęściej w szkołach podstawowych, ale mieliśmy wykłady również na uniwersytetach.

Nie boj sie zyc czyli wyruszylismy w podroz dookola swiata6
Nie bój się żyć, czyli jak wyruszyliśmy w podróż dookoła świata
Minęło 393 dni wyprawy a każdy czymś nas zaskakiwał. Przeżyliśmy wiele gastronomicznych niespodzianek. Mały Wojtek zjadł w Chinach mięso z psa i świnkę morską i kotleta z alpaki, lamy oraz grillowane wieprzowe jelita. Wiemy, jak smakuje żywy robak z dżungli i świeżo złowiona małża, zjedzona na surowo. Wiemy też, jak smakuje oryginalne argentyńskie “asado” z wołowiny, wypasanej na największych pastwiskach świata. W Wietnamie zjadłem ruszające się jeszcze serce, zabitej na naszych oczach kobry. Tata i mały Wojtek wypili owocowy koktajl z piwem i 2 żabami.
Widzieliśmy rodzinę strusi, hien i wielorybów. Nasze dzieci bawiły się z 3 miesięcznym lwem w domu naszych gospodarzy w Cancun. Potem biegały w Andach za lamami, alpakami i mikuniami oraz nurkowały z rekinami, manatami i żółwicami w Meksyku. Jedną z nich nawet uratowaliśmy, gdy po urodzeniu jaj, zaklinowała się na plaży! Widzieliśmy foki, żyrafy, hipopotamy, orły, sępy, zebry, kondory, skunksy, pingwiny i lwy morskie. W Afryce przejeżdżaliśmy obok milionów zwierząt, które rozpoczynały właśnie Wielką Migrację. Podczas 3 dniowego pobytu w największym rezerwacie świata w Tanzanii spotkaliśmy wielką piątkę afrykańskich zwierząt: słonia, lwa, lamparta, nosorożca i bawoła. W dniu 44 urodzin mojego męża w drodze na granicę Botswany z Namibią minęliśmy idącą lwicę, która wyraźnie była zdzwiona… naszym zdziwieniem.
W Gwatemali spaliśmy w namiocie, na szczycie 3 tysięcznego wulkanu San Pedro, gdzie wdrapaliśmy się w czwórkę. W Peru tata Wojtek, pokonując objawy choroby wysokościowej, zdobył swój pierwszy w życiu 6 tysięcznik i zaraz potem z małym Wojtkiem, kolejny w Boliwii. Teraz rekord rodziny Łopacińskich wynosi 6.088 metrów nad poziomem morza. W Afryce dwa Wojtki Łopacińskie, po 5 dniowej wspinaczce, rozpłakali się na szczycie Kilimanjaro, najwyższej góry Czarnego Kontynentu.

Byliśmy razem przez 393 dni

Nie boj sie zyc czyli wyruszylismy w podroz dookola swiata10
Przede wszystkim byliśmy przez rok czasu razem ze sobą. Wspólnie przeżyliśmy te przygody. To z nami dzieci zobaczyły pierwszy raz w życiu wulkan, wieloryba, lodowiec, lwa morskiego i pustynię. Zobaczyły też, że będąc otwartym na drugiego człowieka i mając odwagę poprosić obcą osobę o pomoc, można wiele uzyskać. Miały okazję nauczyć się tej otwartości i z niej korzystać. Teraz mają do spłacenia wielki dług.
Nie bój się żyć, czyli jak wyruszyliśmy w podróż dookoła świata

Szkoła życia

Nie boj sie zyc czyli wyruszylismy w podroz dookola swiata11
Czy coś zrozumiały? Nie wiem. Nie wszystko muszą od razu pojąć. Mają swój czas. Są jeszcze małymi dziećmi. Na pewno, gdzieś w ich głowach, uczuciach i charakterach zostaną te przygody. Myślę, że ta podróż je zmieniła. Poznając bogactwo, biedę, trud i przyjemność, ludzi ciekawych i tych, którzy beznadziejnie tracili swoje życie przed telewizorami sami zadecydują, jak będą chcieli żyć, gdy dorosną. Ich przyszłość jest teraz w ich rękach. My, jako rodzice pokazaliśmy im w tej podróży przykłady rożnych sposobów na wykorzystanie swojego czasu tu na Ziemi.

Świat jest bezpieczny

Nie boj sie zyc czyli wyruszylismy w podroz dookola swiata4
Nikt nas nie zaczepiał i nie zaatakował oraz nie spotkaliśmy się z żadną niebezpieczną sytuacją, ale nie było zawsze łatwo i przyjemnie. Mieliśmy też swoje “poważne” problemy. Raz byliśmy w szpitalu z małym Wojtkiem, który podczas nauki serfowania w Nikaragui, zdarł sobie na kamieniach połowę skóry z palca u nogi. Duży Wojtek miał założone w Gwatemali 3 szwy, po upadku na lawę wulkanu Pacaya a do Luśki przyjechało raz pogotowie, gdy spadła z huśtawki w Argentynie. Razem z Lusią miałyśmy też przygody z czyrakami, pluskwami i wszami, które tak nas polubiły, że wracały kilka razy w trakcie podróży.

Smutne momenty

Nie boj sie zyc czyli wyruszylismy w podroz dookola swiata7
Co nas zasmuciło? Widok ludzi bezdomnych w każdym odwiedzanym kraju i dzieci, żyjących w salezjańskich oratoriach, bez rodziców. Poruszyła nas historia chłopca, który od 2 lat nie widział, mieszkających 50 kilometrów od ośrodka rodziców. Łzy nam napływały do oczu, gdy oglądaliśmy pracujące na ulicach dzieci. Niestety takie obrazki towarzyszyły nam w każdym kraju Ameryki i Afryki. Wiele smutku przeżyliśmy patrząc w oczy kubańczykom. W ich oczach nie było nawet najmniejszego ziarna nadziei. Pomimo niebezpieczeństwa i kategorycznym odmowom polskiej ambasady spotkaliśmy się z organizacją “Kobiet w bieli”, które poświęcając często życie walczą o wolną Kubę.

Podróżnicze kryzysy

Nie boj sie zyc czyli wyruszylismy w podroz dookola swiata5
Każdy z nas przeżył swoje własne momenty kryzysu. Luśka kilkanaście razy płakała za babciami i ze dwa, za koleżankami. Tata kilkadziesiąt razy przeklinał niesforność dzieci i kilkaset razy wołał je do nauki a mama przed każdą nocą w namiocie, informowała wszystkich, że to będzie jej ostatnia.

Pierwszy raz

Nie boj sie zyc czyli wyruszylismy w podroz dookola swiata1
Wiele przygód przeżyliśmy pierwszy raz w życiu. W Valparaiso, najpiękniejszej (według taty) miejscowości tej podróży karmiliśmy w nocy bezdomnych na ulicach. W Puno tańczyliśmy 1 listopada na cmentarzu z peruwiańską rodziną a w La Paz, uczestniczyliśmy w święcie czaszki, podczas którego ludzie wynoszą z domów szczątki swoich bliskich. W Panamie przeżyliśmy atak termitów, które obsiadły nasze plecaki a w Nasca dotykaliśmy mumii na pustyni i lataliśmy nad tajemniczymi liniami płaskowyżu. Zjechaliśmy rowerem “Carretera de la muerte”, – najniebezpieczniejszą drogą świata. W Nikaragui odbyliśmy lekcje surfowania a w Hondurasie każdej nocy słyszeliśmy strzały i pojechaliśmy do najniebezpieczniejszego miasta świata, San Pedro Sula. W Afryce przyglądaliśmy się posiłkowi lwów, pożerających świeżo upolowaną antylopę i odwiedziliśmy wioskę Masajów. W starej stolicy Laosu, Luang Prabang częstowaliśmy o 5 rano buddyjskich mnichów a potem mieliśmy spotkanie z 30 absolwentami polskich uczelni.

Co nas zaskoczyło?

Co nas zaskoczyło najbardziej? Bezpieczeństwo Ameryki. Podróżowaliśmy przez 200 dni najtańszymi środkami transportu: lokalnymi autobusami, rikszami i tanimi firmami autokarowymi. Omijaliśmy z daleka drogich przewoźników. Doprowadzając prawie do zawału, opiekującą się nami w Ameryce, panią Marię Kralewską, nawet w Peru i Boliwii kupowaliśmy najtańsze bilety, pomimo, że podobno raz w tygodniu jeden z nich wpada w przepaść. Nasze nie spadały i za każdym razem dojeżdżaliśmy do celu.

Nie bój się żyć, czyli jak wyruszyliśmy w podróż dookoła świata

Co nas denerwowało?

Co nas denerwowało? Hmmm, staraliśmy się przyjmować świat, takim, jaki jest. Byliśmy obserwatorami a o zmianach myśleliśmy w kontekście nas samych a nie naprawiania innych. Były sytuacje, z którymi zupełnie nie zgadzaliśmy się, ale ich ocena nie może być powierzchowna. Nie powinno się stawiać kategorycznych ocen, gdy obserwujemy coś odmiennego z poziomu podróżnika, który jest z kilkudniowym przejazdem w miejscu, gdzie ludzie żyją od setek lat. Ich zachowanie jest zawsze wynikiem różnych procesów, których my nie znamy i często nigdy nie zrozumiemy z powodu naszej odmienności. Nasza obserwacja prowadziła do akceptacji lub kategorycznego odrzucenia w sercu różnych sytuacji.

Bogini śmierci

Zdarzały się jednak momenty, w których trudno było zachować rolę obserwatora, bo cisnął się na usta zdecydowany krzyk sprzeciwu. Spacerując po Malecón w Havanie widzieliśmy, jak będący w transie ludzie ucięli głowę indykowi i wysmarowali się tryskającą krwią. W Kalkucie w sanktuarium bogini śmierci, Kali widzieliśmy z jak spadająca głowa ofiarnego baranka mrugała jeszcze zdziwionymi oczami. Odrzucone ciało zwierzaka wiło się w konwulsjach przez parę minut a pod nim było pełno krwi. Cały czas mam jeszcze w uszach straszny ryk przerażenia, który został zdławiony dopiero przez nóż. W XXI wieku ludzie zachowali się, jakby żyli w epoce kamienia łupanego. Co za bogini chce śmierci niewinnej istoty i kto w to może dziś jeszcze wierzyć…?

Szacunek

W restauracji w Chinach żywe krewetki skakały na bufecie szwedzkim a ludzie wkładali je na talerze i grillowali żywe na swoich stołach. W Wietnamie człowiek rozkroił brzuch żywego węża i wyjął mi bijące serce mówiąc, że jego konsumpcja przynosi szczęście i zdrowie. W całej praktycznie Azji wożono skuterami kurczaki przywiązane do kierownicy albo siodełka za nogi. Brak szacunku do zwierząt był naszym wielkim problemem i smutną konstatacją egoistycznej natury człowieka. W skutek podobnych przygód nasza Luśka została wegetarianką, zaraz po tym jak na naszą cześć gospodarz z Mozambiku, zabił trzy młode prosięta.

Długi azjatycki męski paznokieć

Denerwowało nas wymuszanie przejazdu na ulicach w Indiach i plucie w bangladeskiej stolicy. Niesamowite było bekanie i kichanie w Chinach oraz jedzenie rękoma w Afryce. Dziwiło głaskanie butów na powitanie w Bangladeszu i gotowanie herbaty na ogniu w Masajskim domu, bez komina. Ciekawiły długie paznokcie na jednym palcu u azjatyckich mężczyzn i wiadra z wodą, zamiast papieru toaletowego w łazienkach. Śmieszyły maski na twarzach i parasole chroniące Chińczyków przed opalaniem i ich kult białego ciała. Świat jest ciekawy i podróżując, można wspaniale poczuć jego odmienność od naszego europejskiego życia.

Nie bój się żyć, czyli jak wyruszyliśmy w podróż dookoła świata

Otwarte serca

Nie boj sie zyc czyli wyruszylismy w podroz dookola swiata
Na każdym kroku za to, odczuwaliśmy ludzką sympatię. W chilijskim Coyhaique, gdy na ulicy zapytaliśmy o miejsce na namiot, nieznajomi ludzie zabrali nas do domu a w Bogocie, znaleźliśmy nocleg w autobusie. Łowiliśmy małże z rybakami na plaży w La Serena w Chile i wydobywaliśmy sól z peruwiańską rodziną Marcos w Salar de Maras. W Argentynie, gdy poprosiliśmy o zgodę na rozbicie namiotu przed ogrodem, zjedliśmy najlepszą na świecie baraninę u Vaniny i Roberto, którzy ubili dla nas jedną ze swoich 8 tysięcy owiec. Mamy teraz znajomych, przyjaciół, kontakty i zaproszenia do powrotu w każdym odwiedzonym państwie. Gdybyśmy chcieli wrócić tą samą drogą, to pewnie potrzebowalibyśmy dwa razy więcej czasu…

Świat jest niesamowity

Nie boj sie zyc czyli wyruszylismy w podroz dookola swiata8
W ciągu tych 393 dni chodziliśmy w Boliwii po pustyni solnej a w Ekwadorze stanęliśmy na środku Ziemi. W argentyńskiej Ushuaia dotarliśmy na “koniec świata”. Popłynęliśmy nawet dalej, bo do Puerto Williams w Chile, które jest znane, jako, “dalsze miasto, od końca świata”. W Argentynie weszliśmy na największy w Ameryce lądolód, z którego spływa 50 lodowców. Na jednym z nich, 50 metrowej wysokości Perito Moreno, obserwowaliśmy, jak kruszą się i wpadają z hukiem do wody, potężne bryły lodu. Wykąpaliśmy się we wszystkich 3 wielkich oceanach świata a w malutkich boliwijskich gejzerach, pływaliśmy w temperaturze 2 stopni Celsjusza.

Świat jest cudny

Widzieliśmy 4 architektoniczne cuda świata: Pomnik Chrystusa Odkupiciela w brazylijskim Rio de Janeiro, Chichén Itzá w Meksyku, Tadż Mahal w Indiach i Macchu Pichu w Peru. Z odwiedzonym kiedyś całą rodziną rzymskim Coloseum skompletowaliśmy już 5 z siedmiu cudów świata. Trafiliśmy na obchody 100 lecia kanału Panamskiego i przygotowania do 200 lecia urodzin Jana Bosco. Będąc w gwatemalskim Tikal, salvadorskim Joya de Ceren i Copan w Hondurasie zwiedziliśmy najważniejsze zabytki kultury Majów. Bardzo “dokładnie” poznaliśmy najdłuższe pasmo górskie świata, Cordylierę Andyjską, jadąc autobusami wzdłuż całej jej 7,5 tysięcznej długości. Przejechaliśmy największą solniczkę świata, Salar du Uyuni w Boliwii i przepłynęliśmy najwyżej położone jezioro żeglowne świata, Tikicaca w Peru. W Panamie potkaliśmy się w Sieyik z królem Reinaldo Alexi Santana Torresem, który jest ostatnim monarchą tubylczej Ameryki. W Peru spaliśmy u Indian Uros, na pływającej wiosce z trzciny a w kwietniu, po raz trzeci przywitaliśmy w Bangladeszu lokalny Nowy Rok.

Życie po…

Nie boj sie zyc czyli wyruszylismy w podroz dookola swiata13
Byliśmy w chilijskim Puerto Williams, najdalej wysuniętym mieście świata. Na sławną Ushuaia, patrzyliśmy od południa, będąc tylko 960 kilometrów od Antarktyki a teraz, po powrocie zaczęliśmy nowe życie. Nie ma czasu na zbyt długą kontemplację wyprawy, bo trzeba wychowywać dalej dwójkę dzieci. Dzieci, które widziały już cały świat… Chcemy opowiadać o naszej podróży. Chcemy ośmielać ludzi do zdobywania trudnych szczytów własnych marzeń. Chcemy, żeby poczuli to, co my, gdy byliśmy z sobą przez okrągły rok. Chcemy, żeby polskie rodziny były mocne sobą.

Więcej o rodzinie Łopacińskich, ich wyprawach i palanach na przyszłość dowiesz się na ich stronie, którą znajdziesz TUTAJ.

Podziel się z innymi

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany

Wpisz szukaną frazę i naciśnij enter.

Droga Użytkowniczko, Drogi Użytkowniku!

 

W związku z odwiedzeniem naszego serwisu internetowego informujemy, że przetwarzamy Twój adres IP, pliki cookies i podobne dane nt. Twojej aktywności lub urządzeń. Jeżeli dane te pozwalają zidentyfikować Twoją tożsamość, wówczas będą traktowane jako dane osobowe zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/679 (RODO) w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (RODO).

Administratora tych danych, cele i podstawy przetwarzania oraz inne informacje wymagane przez RODO znajdziesz w naszej Polityce Prywatności.

Stosujemy pliki cookies, aby ułatwić korzystanie z serwisu. Dalsze korzystanie z naszego serwisu internetowego, bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej oznacza, iż użytkownik akceptuje stosowanie plików cookies. Dowiedz się więcej

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close